salt hayat

2011-12-01T17:11:00.000-08:00

radical noise - bazen

sabahın sesi kulaklarımda
biri pencereyi açmış yine
ekşi yorgun bir tat ağzımda
şehir gri kefeninde sakin
davetsiz konuklarla tedirgin
güneş kararsız, yolum uzun

hani olur ya bazen, kaçarsın herşeyden
hani olur ya bazen, şarkı biter aniden
işte böyle günlerde, hep uyumak istediğinde
tam da böyle günlerde; umudu büyüt içinde...

şehrin toprağı altımda inlese ufakça irkilsem
sesime ses verse bir martı
yalnızlığın öbür ucunda bir dost daha var diyebilsem
hani sen hiç gitmesen...

hani olur ya bazen, kaçarsın herşeyden
hani olur ya bazen, şarkı biter aniden
işte böyle günlerde, hep uyumak istediğinde
tam da böyle günlerde; umudu büyüt içinde...

(yaşam ağını örerken gözlerine, şarkı birden duruverse bile;
gözlerini ayrılık ıslatsa bile, umudu büyüt içinde)

aylar geçer

2011-11-29T15:40:00.000-08:00

çok zaman geçti, bir o kadar daha geçecek, kat kat fazlası geçecek..

güneş doğdu, güneş battı, kimileri yeni işe başladı, evlenenler oldu, yeni bebekler dünyaya geldi falan. o süreçte biz de canımızdan kocaman bir parçayı, babamızı kaybettik. onurlu yaşadı, 24 ekimde göçtü bu dünyadan. aşağıdakiler onun için karaladıklarımdır. çok daha iyilerini, çok daha fazlasını hakediyor ama..

aylar geçer

kırk mum neyse, yandı sönmedi
ateş bildiğimiz günlük eğlence
bu başka, bu sensiz yanan
çilingir anısı
otobüs kavgası
gözlerimiz lâl, omuzlarımızdır
çepeçevre kollarımızdan akan

ayaklarını örtüp yıllanmış anıyla
altına katlamak hüznün çizgilerini
tutup ellerimle anılar üzerinden
öpüyor gibi olmak seni
aylar böyle böyle geçer
kendimizi yitirip bir nefeste
uykuda acıyı duymamak gibi
aylar böyle böyle geçer
bizce malumdur her ayın
yirmi üç çekmesi gerektiği.

mekanın cennet olsun babacım..

ondan yani

2011-05-18T12:54:00.001-07:00

tam blog işine sarmışken blogger'ın kapatılması süreciyle karşılaşmak hevesimi kırdı biraz. ondan yani. yoksa yazarım yazmam değil..

scorpions - rock you like a hurricane (with berlin philarmonic)

2011-04-05T15:11:00.000-07:00

vedat milor ne yiyor?

2011-04-03T12:48:00.000-07:00

üniversite dönemlerinden beri mutfakla hiç barışamamış birisi olarak yemek programlarına ayrı bir gıcığım vardır. yani yemeyi çok severim evet ama, bir yemek için saatlerce uğraşmak da hep zor gelmiştir bana. şimdi de bu garip ilişki devam ediyor mutfakla. ben de eşim de çalıştığımız için her gün iş çıkışı eve gelip yemek yapma fikriyle ve her gün yeni bir şeyler bulma stresiyle yaşamak ikimize de zor geliyor. özellikle yorulduğumuz günlerde.. hal böyle olunca da pratik yemekler, dondurulmuş gıdalar baya prim yapıyor. evet biliyorum bütün yemeklerin tarifi aynı da, o tarif bile bazen zor geliyor insana canım..

tüm bu koşturmaca içinde bu kadarcık şeyin insana zor gelmesi de garip biliyorum. sonuçta karnımızı doyurmak için yapıyoruz, bi' yerde saçma yani bu stres. hani o eleştirilen klasik ataerkil söylemlere girmeyeyim desem zor olur, o yüzden giriyorum: iş başa düşünce anneleri daha iyi anlıyor insan. her gün her gün yemek icad et, üstelik tek çeşit ve tek öğün de değil. zor zanaat..

her şeye rağmen güzel yemek yemek başka bir şey, bir dostumun da "abi sen iyi yiyosun ya, yemeyi seviyosun yani" sözleriyle açıkladığı üzere güzel bir yemeği ballandıra ballandıra yemek kadar güzel bir şey yoktur benim için. fakat bunun da -edebiyat gibi- tek tipleştirilmeye çalışılması çok çok çok saçma değil mi? neden edebiyat dedim hemen söyleyeyim, kuruluş aşamasında yer aldığım ve halen uzaktan da olsa içinde bulunduğum yumuşakge dergisinde şiir editörlüğü yapmaya çalıştım. ama daha kendi şiirlerimden tatmin olmuyorken başkasının şiirini iyi, kötü ya da yetersiz diye değerlendirmek çok zor geldi bu sebeple de çok istememe rağmen o görevimi devam ettiremedim bir türlü.. yemekte de şimdi benzer bir durum var. yani kişiye göre damak tadı, yöresel tatların özgünlüğü falan derken, ünlü gurmelerimiz diyar diyar gezip televizyon başındaki biz acizlerin karşısında kebapları, börekleri mideye indirip bir de onlara kulp takmaya başladılar. benim en çok denk geldiğim ve rahatsız olduğum program da vedat milor'un programı.

diyaloglarından anladığımız kadarıyla vedat bey avrupa görmüş bir insan. zengin bir mutfak kültürüne sahip olduğunu da anlıyoruz yine konuşmalarından. ancak tanıtımını yapmak için gittiği yerlerle ilgili "yemek sonradan ısıtılmış" gibi açıklamalar yapıp beş üzerinden iki yıldız verince pek de iyi bir tanıtım olmuyor. hadi onu geçtim, ben niye vedat milor'un damak tadına güveneyim? televizyonun her şeyi dayattığını biliyorum da, artık bu kadarı biraz fazla oluyor sanki. yani kırk yıllık mantıcıya gidip "bunu normalden daha az bişirseniz negzel olur ha" desem, adamlar beni döverek atar herhalde dükkandan, vedat bey kameralarla gelince yapamıyorlar tabii. yani bi' şeyi de olduğu gibi ye arkadaş.. hem sen italya'da yediğin şeyle artvin'de yediğini niye karşılaştırıyorsun. ya da ne gerek var "hmmm aynı hollandada yediğim zamazingo gibi!" tespitine. anladık evrensel insansın da, bizim de karnımız aç yahu!

anlam veremiyorum ben bu formata, reklamın iyisi kötüsü olmaz derken, bildiğin yerden yere vuruyor bazı lokantaları vedat bey. beğenmediğini ver biz yiyelim, iş çıkışı zor oluyor yemek düşünmek..

mühim not: baya baya kariyerli bir sosyoloji geçmişi varmış kendisinin, yeni öğrendim.. ama meslektaşız diye sözlerimi geri alacak değilim!

20 yılda düze çıkmak

2011-03-28T17:10:00.000-07:00

bugünkü konumuzu daha evel de söylediğim üzre tüketim ve tasarruf olarak belirledim. ama öyle tasarrufun faydalarından falan söz etmek yerine tasarruf algımızın nerelere kaybolduğunu sormayı tercih edeceğim. çünkü öyle bir hale geldik ki, eskiden (en azından benim çevremdeki) herkes için çok hayati olan tasarruf alışkanlıkları yerini önünü alamadığımız bir tüketime bıraktı. ihtiyaçlarımız arttıkça seçeneklerimiz, seçeneklerimiz arttıkça ihtiyaçlarımız çoğalıyor.

"hani kanıt?" diyenler için sıradaki parça trt ankara radyosundan geliyor. daha doğrusu televizyonundan.. hatırlar mısınız bilmem 90'lı yılların başında, hatta belki biraz daha önce trt'de tasarrufla ilgili küçük tanıtımlar olurdu. en net hatırladıklarım eski çorap ve (sanırım) kumaş ya da sofra bezleriyle ilgiliydi. çorabın teki yırtılınca sağlam olan tekinin atılmaması gerektiği, bir başka teki kaçmış ama kendi sağlam kalmış tek bir çorapla çift yapılabileceği, veyahutta bir kaçmış bir sağlam çorabı üstüste giymek suretiyle kaçan yerlerin kamufle edilebileceğinden falan söz ederlerdi. erkek çocuklar olarak bizim çoraplarımız kaçmadığı için oldukça ilginç gelirdi tabi söylenenler. eski kumaş (ya da sofra bezi) parçalarından da kavanozlara dekoratif kapaklar yaparlardı, lastik geçirir rafa koyarlardı biz de derinden bir "vay canına!" derdik "nasıl da değerlendirdiler!". tüm bunlar belli bir tasarruf davranışları silsilesi oluşturmaya yönelikti diye hatırlıyorum.

geliyoruz bugüne. klişeleşmiş tüketim çılgınlığı betimlemelerini burada yapmanın bir anlamı yok biliyorum. zaten iyi kötü kalkınmış kentlerde evden dışarıya adım attığınızda bu sürece dahil oluyor ve eve dönüp cebinizden çıkan buruşmuş fiş ve faturalarla başbaşa kaldığınızda acı gerçekle yüzleşiyorsunuz. fakat bu yıl türkiye sınırlarına da ulaşan "alışveriş festivali" tüketim konusunda biraz hassasiyeti olanlara çok içten bir "noluyo lan!" dedirtti. bu konuda nasıl bir eleştiri getirilebilir bilemiyorum, hani burada frankfurt okuluna kültür endüstrisine falan girmek de var ama nihayetinde teoriler bazen gündelik hayatın ağırlığını/gerçekliğini hazmetmeye yardım edemeyebiliyor. her şey bir yana sormamız gereken en önemli soru "trt 20 yıl gibi bir sürede, tasarruf öğütlerinden tüketimin hiç eleştirilmediği bir haber metnine nasıl evrildi?" sorusudur. ne ara o refah seviyesine eriştik yahu?..

ilgili haber: http://www.trt.net.tr/Haber/HaberDetay.aspx?HaberKodu=94a58dec-5020-4a2e-b4dc-dcb6c7385046

bir önemli not: bir önceki yazıma ilave olarak da kabul edilebilir. kayseri'de 3 minik cana kıyıldığı kesinleştikten birkaç gün sonra istanbul'da bir üvey anne ve anneannenin 9 yaşında bir çocuğu öldürüp parçalara ayırdığı (kanı donuyor insanın) haberini gördük. eşim selma'nın da ısrarıyla, bu olay öncesinde çocuğun gördüğü eziyetleri bilen ama hiçbir şey yapmayan mahalleliye dair iki kelam etmek farz oldu. vurdumduymazlık mı korkaklık mı bilemiyoruz. ama "aman biz ilişmeyelim" mantığı bugün ufacık bir cana mâl oldu. yarın nelere mâl olmaz.. bu dünyadan bir fırat sezer geçti.. tanıma şansı bulamadık..

biz bir özel ekibiz, on dört kollu bir deviz!

2011-03-27T17:33:00.000-07:00

burada yazdığım metinler gitgide bir medya eleştirileri silsilesine dönüşmeye başladı, peki ben bundan rahatsız mıyım? hayır! ama her şeyden önce bir cümleyle blogspot'un kapatılmasına değinelim: "ben artık diyecek bir şey bulamıyorum."

evet değinmiş olduk. gelelim şimdi en çok takıldığım kanal olan ntv'ye. haberleri genellikle ntv'den takip etmeyi tercih ediyorum, neden bilmiyorum böyle bir alışkanlık oluştu. kanalın internet sitesiyle ilgili bazı eleştirileri ekşisözlükte yazmış idim. fakat televizyon kanalında kanımı donduran (iddialı bi ifade ama öyle) bir yayına denk geldim bu akşam. herkesçe malum uzun süre önce kayseri'de kaybolan 3 yavrucakla ilgili acı bir gerçek ortaya çıktı birkaç gün evvel. katilin ifadesini duyunca derinden bir küfür salladığımı itiraf etmeliyim. olay netleştikten ve zanlının suçu sabitlendikten sonra ntv'nin internet sitesinde ve kanalında "özel ekip nasıl çalıştı?" içerikli haberler dönmeye başladı.

iş bu ekip, inanılmaz titiz bir çalışmayla zanlıyı kıskıvrak(!) yakalamışmış. özel ekibin başındaki isim bir eli diğer kolunun dirseğinde röportaj verirken etrafta çalışıyormuş gibi yapan ekip elemanlarını görüyoruz, dosyalar havada uçuşuyor, kendi aralarında fısır fısır bir şeyler konuşuyorlar. çok önemli bir çalışma sonuçta.. ekip liderinin iki lafından biri "büyüklerimiz" oluyor. kendisini orada görevlendirenlere güzel sözler düzüyor. ve diyor ki "bizim yaptığımız samanlıkta iğne aramak değil, pirincin içindeki beyaz taşı aramak gibiydi". gülüyoruz.. bir ara, ekipte bir kadın polisin de olduğundan söz ediliyor. sözü edilen kadın polis röportaj yapılan yerin hemen önünde masada oturuyor. kendisinden söz edilirken kamera kadın polise yakınlaşıyor. çekimden önce söylendiği gibi canlı yayın esnasında kameraya bakmamaya çalışıyor, önündeki dosyayı okuyor gibi yapıyor

aynı sahneleri ekipteki diğer polisler için de yaşıyoruz. dakikalarca özel ekibin nasıl çalıştığı, kimlerin himayesinde olduğu, kaç dosyalık bilgi edindiği falan anlatılıyor. şimdi sorulması gereken sorulara geçelim: peki asıl olay neydi? 3 çocuk mu öldürülmüştü? şimdi libya konusunda dezenformasyon falan diyoruz ya, sakın bu ekip haberi de gecikmiş adaletle ilgili bir dezenformasyon olmasın? niye poz kesiyorsunuz ben anlamadım? ben sizi niye tanıdım? zaten yapmanız gereken şeyle ilgili olarak neden bu kadar övüldünüz hele onu hiç anlamadım?

bu "özel haber" konusunda sakinleşince bir de tüketim çılgınlığıyla ilgili yazmak istiyorum ama dur bakalım.. merak eden ve midesi kaldırabilenler için o özel haber:

http://video.ntvmsnbc.com/#ntv-operasyon-merkezinde.html

Mira Billotte - As I Went Out One Morning (Bob Dylan Cover)

2011-03-20T12:37:00.000-07:00

porcupine tree - arriving somewhere but not here

2011-02-27T14:04:00.001-08:00

gerçeği aramanın dayanılmaz hafifliği

2011-02-26T15:05:00.000-08:00

takip ediyorsunuzdur belki, bir süredir ntv'de "gerçek orada bir yerde" adında bir program yayınlanıyor. her şeyden önce isme takılalım. ntv'nin bu program isimlerindeki iddialılığı beni çok güldürüyor. "oğuz haksever ile son söz", "mirgün cabas ile her şey", "osman müftüoğlu ile yaşam reçetesi" bunlardan bazıları. bu aşamada içeriklere dair bir şey söylemiyorum, fakat program isimleri daha iyi seçilebilirmiş gibi geliyor bana.

gelelim "gerçek" meselesine. sıkça adını tekrarladığım için yakın çevremdekiler sıkılmış olabilir ancak yine söz etmeden duramayacağım. bourdieu'den bahsediyorum tabi ki. onun "televizyon üzerine"sini okuyup da bu programa soru işaretleriyle bakmayan var mıdır acaba? ekrandaki isimler büyük isimler, örneğin bir şerif mardin benim doktora tezimde büyük yer tutacak muhtemelen, işin kariyer kısmından söz etmiyorum. ama oğuz haksever yönetiminde birkaç saat kameraların karşısına geçip, bahsi geçen konularla ilgili gündelik bazı bilgileri paylaşmak ve bunu da sık sık araya giren reklam ve haber anonsları arasında yapmaya çalışmak kime ne katıyor bilmiyorum. üstelik de bu kadar geçiştirilmiş diyaloglar "gerçek orada bir yerde" gibi iddialı bir başlık altında sunulunca daha bir morali bozuluyor insanın.

düşünün, pazar günü evdesiniz, hazır evdeyken biraz okuyayım bilgileneyim diyorsunuz. açıp şerif mardin okumak mı daha faydalı olur, yoksa ikide bir reklamlarla ve oğuz haksever'in tespitleriyle sözü kesilen şerif mardin'i izlemek mi? oğuz haksever'e haksızlık yapmak istemem, gazetecilik tecrübesine de büyük saygı duyuyorum, ancak bu tip programlar ona biraz büyük geliyor. tarih konuşmaları programında da aynı sorun yaşanıyordu. yalnızca programı sunsa sorun olmayacak, ancak "ben de biraz biliyorum" dercesine (ki bunu bu tarz bir kibirle yapmıyor ona eminim) yaptığı tespitleri anlatmaya çalışması bazen gidişatı çok bozuyor.

özetle konu sınırlaması ve süresi yayıncı kuruluşun iradesine bırakılmış bu tarz akademiciliklerden hoşlanmıyorum. ha benim hoşlanmamam neyi değiştirir? bir şeyleri değiştirmeyeceğini biliyorum ama neyse ki ben kanalı değiştirebiliyorum. aa juventus'un maçı varmış..

orphaned land - building the ark

2011-02-25T13:57:00.000-08:00

<br><br>pr

And God looked upon the earth, and, behold, it was
Corrupt: for all flesh
Had corrupted his way upon the earth.

"Make Thee an ark of gopher wood;
Rooms shalt thou make in the ark,
And shalt pitch it within and without
Pitch"
...The earth was corrupt before God.
"Of every living thing of all flesh,
Two of every sort shalt thou bring
Into the ark
To keep them alive
With thee"

"Thy servants are we,
Our lord who sits up high,
Thy rod and thy staff,
Shall comfort and guide our hands

yes tweet no kaddafi!

2011-02-24T16:35:00.000-08:00

efendiiim, sanal devrimlerimiz devam ediyor. şimdi de libya'yı karıştırdık el birliğiyle. kaddafi'ye sanal bombalar yağıyor. eminim o da okuyor üzülüyordur. odasında cicili bicili kıyafetleri içerisinde ağladığını tahmin ediyorum "neden kimse beni sevmiyor?" diye. times'ın yılın adamı listesine bile giremedi adam. neden? hep bizim gibi düzen karşıtı sanal arsızlar yüzünden. ama olsun efendim ben anlamam, o kaddafi gidecek. büyük yemin verdim gitmezse facebook hesabımı falan dondururum diye.

biz böyle gaza gelip de, haydin ortadoğulular ayaklanın diye sanal sanal bağırıyoruz ya hani, hiç düşünüyor muyuz bir ayaklanma olduğunda neler olur diye? bu soruya cevap verebilmek için bu akşam kanal d anahaberi açtık evde. acep neler oluyor dünyada, özellikle de libya'da diye. kısa bir girişin ardından sırasıyla şu haberler verildi:

1-kaddafi'nin devlet televizyonunda yaptığı konuşma
2-libya'dan kurtarılan vatandaşlarımız
3-libya'dan kurtulmayı beklerken yaşamını yitiren vatandaşlarımız (allah rahmet eylesin bu iki insana çok çok çok üzüldük gerçekten)
4-libya'da son durum

burada çarpıcı olan elbette ki bu haberlerin sıralaması. yani teknik olarak, libya'daki son durumu, kaddafi'nin bunun üzerine neler dediğini ve olanların türkiye'yle ilişkisini öğrenmemiz gerekirken, çatışmalarda 2binden fazla insanın öldüğünü en son öğreniyoruz. çünkü bizim açımızdan orada ölenlerin sayısı değil ölüm şekli önemli. internete çatışma görüntüleri düşmüş mü, bu konuda yeni bir twit var mı, facebookta yeni bir grup kurulmuş mu? bu akşam gördük ki, koskoca(!) kanal d anahaber bülteni ve koskoca mehmet ali birand için de önemli olanlar bunlarmış.. hem sonuçta türkiye'de iş bulamayıp libya'ya çalışmaya giden binlerce vatandaşımız sağ salim kurtulmalı ki, türkiye'de yine iş bulamayıp başka bir gelişmemiş ülkeye gidip canlarını tehlikeye atsınlar. yakındır "türk iş adamları falanca ülkede büyük yatırımların altına imza atıyorlar" haberleri..

bu tip haber önceliği saçmalıklarını sadece bu akşam görmedik, neredeyse her akşam karşımıza çıkıyor farklı örnekler. mesela geçtiğimiz günlerde serdar denktaş'ı konuk eden ve çözüm bulunmazsa kıbrıs'ta ne olur diye soran çiğdem anat'ın aldığı "kıbrıs mısır gibi olur" cevabı üzerine verdiği "aa!" tepkisi buna başka bir örnek. çiğdem anat'ın tepkisi medya patronlarının "yaşasın yeni bir gündem çıkacak" hissiyatının muhabir düzeyindeki yansımasıydı. duymanız/görmeniz gerek, böyle anlatınca hiç gerçeği gibi olmadı..

karikatürün çizeri: umut sarıkaya, karikatürün hatırlatanı: emre keskin

suede - wild ones

2011-02-24T10:43:00.000-08:00

arada böyle tavsiyelerde de bulunmak lazım gelir..

meslek ahlâkı(!)

2011-02-22T16:22:00.000-08:00

bir süredir elimin altında iletişim yayınlarından çıkmış olan "sosyoloji dersleri" isimli kitap var. geç kalmış olsam da durkheim'in derslerinden derlenmiş bu kitabı okumaya çalışıyorum. metodolojisine dair fikirler verebilecek güzel bir derleme olmuş. ama yayınevinin ve yayında emeği geçenlerin gözden kaçırdığı (en azından öyle umuyorum) bir durum söz konusu. önsöz kısmında şöyle denmiş:

"İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi tarafından yayımlanan bu eser, Emile Durkheim'ın bugüne dek hiçbir yerde yayımlanmamış bazı derslerini bir araya getirmektedir".

ancak kitaptaki ilk üç derse adını veren meslek ahlakı bölümü bundan 62 yıl evel milli eğitim bakanlığı yayınları tarafından mehmet karasan'ın çevirisiyle aynı isimle yayınlanmış. hatta yetmemiş 1962 yılında ikinci basımı yapılmış. tesadüf eseri bir sahaftan edindiğim kitap internette de birçok sitede mevcut.

nasıl isyan edilir?

2011-02-21T15:06:00.000-08:00

bilen bilir, bir süredir mesut yeğen'in yazdığı "nasıl profesör olunur?" başlıklı yazı üzerinden akademik dünyada olan biten hakkında şaşırtıcı(!) bilgiler edindik. oysa güllük gülistanlık bir yerdi akademi nasıl oldu da bu halde geldi aklımız almıyor değil mi?

mesut yeğen'in söyledikleri çok ilginç değil aslında. her yıl onlarca akademisyenin yaşadığı bir durumu yazıya dökmüş sadece. onun gibi yazdıkları okunan bir insan yazıya dökünce de görünür hale geldi tabi bazı sorunlar. bu durum bana konya'daki öğrencilik günlerimi hatırlattı. "reisin kızına baktın!", "top sakalı kes dedik kesmedin!", "teşkilat masasına oturdun!" falan gibi gereksiz gerekçelerle öğrencileri döven (bildiğin döven) güruh yıllardır selçuk üniversitesi'nde birileri tarafından desteklenirken, büyükşehirde bir üniversitede (hangisi hatırlamıyorum) ülkücüler birine sataşınca gazetelerde olay olmuştu. çok içim acıdı o zamanlar.. yıllarca taşrada "arkası olmayan" çocukların yedikleri dayaklar gözlerinin önüne gelmiştir muhtemelen. şimdi mesut yeğen'in yaptığı da bunun gibi bir etki yarattı akademik camiada. zaten hakkı yenen bir sürü insan mesut yeğen üzerinden duyulma şansı bulacaktır. tabi karşı savunmalar medyada mesut yeğen'in savunmasından daha çok yer bulmazsa.. bunun ilk örneğini, mesut yeğen'in iki bölüm halindeki yazısının ikinci bölümünü yayınlamadan, yeğen'in eleştirildiği bir yazıyı yayınlayan radikal gazetesinde gördük bile. hani şu boyutuyla farklı, duruşuyla farklı radikal..

kimin doğru söylediğini bilebilmemiz için tüm yayınları ve tüm raporları okumamız gerekiyor. kimseyi yargısız infaz etmemek lazım gelir elbette, ama akademide var olan bir gerçeklikten söz edildiğini hepimiz biliyoruz. mesut yeğen yaşadıklarını anlatıp şikayet ediyor. ben de edebilirim, altıncı girişimde kazanabildiğim araştırma görevliliğiyle ilgili tecrübelerimi anlatsam, yeğen'inki kadar olmasa da çarpıcı hikayeler çıkacaktır. ama karşılığında gelecek cevapların soğukluğundan korktuğumu da belirteyim. yeğen'e gelen eleştiriler üzerinden şunları söyleyebilirim ki:

-yök'ün varlığı ve yetkileri tartışılırken bir de unvan veren akademik jürilerin nasıl tespit edildiğinin eleştirilmiyor oluşu ciddi bir sorun.

-özgün olmamakla eleştirilmesi de sorunlu. malesef sistem her çiçekten bal alan arı modeli akademisyen istiyor. bir çalıştığını bir daha çalışma, hep yeni hep yeni şeyler bul istiyor. normal bir insanın yapabileceği bir iş değil. bir insanın belli bir çalışma alanı varsa o alana dair benzer şeyler yazmasından daha doğal bir şey olamaz.

-çalışmalarındaki tekrarlarla ilgili, doktora tezine yeni yeni başlayan bir insan olarak şunu söyleyebilirim ki, hayatımın bilmemkaç yılını bu teze vereceksem, bu teze dayalı çok sayıda yayın yapmam da gayet doğaldır. yine insanları bunu yapmaya iten nedenlerin eleştirilmesini beklerdim ama malesef..

- akademik kadrolar için kıstasların gittikçe artması da ayrı bir problem. insanlar niteliklerini arttırdıkça daha fazlasını istemek o insanlara biraz haksızlık oluyor. örneğin, çok da eski olmayan bir tarihte akademik kadrolara başvuru için "les" şartı getirildi. olmadı beğenmediler "ales" yaptılar, ufak format değişiklikleri.. sonra ales içerisinde soru sayısı vs. gibi değişiklikler yapıldı. ancak yine de insanlar sistemi çözdü ve artık soru stillerini iyi analiz eden herkes 80li 90lı puanlar alabiliyor bu sınavdan. demedi demeyin yeni şartların eli kulağında, zira insanlar artık bunu yapabiliyor, daha zor yeni bir kritere ihtiyaç var. bu örnekle, profesörlük için gittikçe artan yeterlilik şartlarının artmasını aynı zihniyete bağlıyorum ben. çok basit bir mantık kuruyor olabilirim bilmiyorum.. burada sorun değerlendiren kişilerde değil, bu insanları karşı karşıya getiren sistemdedir, yalnızca bunu söylemek istiyorum. akademisyenler tarafından bunun eleştirilmesini beklerdim ancak mesut yeğen'in isyanının sistem hepten sorunsuzmuş gibi kabul edilerek okunması bazı noktaların eksik kalmasına neden oluyor malesef..

o yazı, radikalin yayınlamadığı devam bölümü ve eleştirisi:
http://istifhanem.com/2011/02/13/nasilprofesorolunur-mesut
http://istifhanem.com/2011/02/21/nasilprofesorolunur2-mesut
http://akademikcurume.blogspot.com/2011/02/nasl-profesor-olunmaz.html

ek: mesut yeğen'in 27 şubat'ta yayınlanan üçüncü yazısı:
http://istifhanem.com/2011/02/27/nasilprofesorolunur3-mesut/

futbol bazen sadece futboldur

2011-02-18T00:48:00.000-08:00

futbolu pek severim. hem oynamayı hem izlemeyi. son maçımda yaşadığım sakatlığa kadar düzenli maç yapmak için çok yırtındığımı da itiraf etmeliyim. televizyonda da takip etmeye değer bulduğum tek şey müsabakalar oluyor. tartışma programları değil.. gündelik hayatın da futbol tartışmaları üzerine kurulmasını pek sevmiyorum. boş kaldığım bir gün bıraksan bütün gün maç izleyebilirim ama, ertesi gün oynanmış maçlar üzerinden "o öyle yaptı bu böyle yaptı hakem şöyle dedi" falan diye konuşulmasından hiç hazetmiyorum. normalde ben böyle laf açmazken futbol ilgilisi arkadaşlar sataşıyorlar mesela. hiç cevap vermesen saygısızlık gibi oluyor, cevap verdiğimde de fanatikmişim gibi oluyor. oysa öyle fanatikliğim yoktur. beşiktaş'ı da pek severim ama beşiktaş için kimseyi kırmam, kimseyle tartışmam. nihayetinde adamlar milyon liralar karşılığında, benim halı sahada oynayabilmek için yırtındığım sporu yapıyorlar ve canları istediği zaman kazanıp canları istediği zaman kaybediyorlar. sektörün (evet spor dalı değil sektör) pek samimi ve güvenilir olduğu söylenemez. o yüzden televizyondaki anlık seyirden ötesi yalan oluyor.

peki niye o zaman arkadaşım yıldıray bulut'un açtığı blog'da beşiktaş için köşe yazıları yazdım? (yazar burada kendini sorguluyor) o yazılar beşiktaş üzerindendi. başkalarına sataşma üzerine değil. takımda kim iyi oynadı kim kötü, nasıl bir taktik hata yapıldı vs. taraftarlık olgusu üzerine derinlemesine bir okumam ya da çalışmam yok ama insanın tuttuğu takımın başarıları ya da başarısızlıkları üzerinden taraftarlığını yaşaması gerektiğine inanırım. yoksa kendi takımım kötü giderken falanca takımın avrupadan elenmiş olması üzerine alaycı ifadeler kullanmam gereksizlik oluyor. ya da yine aynı şekilde beşiktaş ligde 5. sıradayken üst sırada puan kaybeden trabzospora sataşmam çok yersiz. bir de bir takım şampiyon olduğunda "olm o sezon rakip yoktu" denmesini anlamıyorum ben. olsaydı napalım.. sonuçta şans futbolun önemli faktörlerinden. tam tersi de diğer takımlar için geçerli anlayacağınız kendi takımını değerlendirmek taraftarlık oluyor ancak başka takımlara sataşarak gün boyu futbol tartışması yapmak kör dövüşünden ibaret. (bu teoriyi hayatın birçok alanına uygulayıp misafirlerinize ikram edebilirsiniz. afiyet olsun!)

hemen kısa bir değerlendirme yapayım:

beşiktaş son bir mucize yaşamazsa bu sezonu toptan unutmak zorunda kalacak. üstelik tüm kulvarlarda.. defansa sağlam bir-iki takviyeyle önümüzdeki sezona harika bir takım olabilir.

juventus eski günlerine dönmeye çalışıyor ancak bir türlü istikrar tutturamadı. ilk yarının sonunda zirveye oldukça yaklaşmıştı ancak üstüste puan kayıpları yaşayıp tıpkı beşiktaş gibi zirveden uzaklaştı. en son inter galibiyeti umarım bir silkinmeye neden olur.
liverpool ise bildiğimiz gibi. son yıllarda kendi liginde bir türlü hatırı sayılır hamleler yapamıyor. iyi transferler yapsa da o da istikrardan yoksun. bakıyorsunuz chelsea'yi yenmiş, ertesi hafta gitmiş evinde alt sıralardan bir takıma puan kaybediyor.

bu üç takım dışında da desteklediğim takımlar var. hatta hemen hemen her ülkede adını duyduğumda "acaba bu hafta ne yapmışlar" dedirten takımlar vardır. bunun sebebi de orta okul-lise dönemlerinde kağıt üzerinde oynadığımız müthiş yaratıcı futbol oyunları sayesinde litvanya ligine dair bile bilgi sahibi olmamızdı (hem de kadrolarıyla beraber). o zamanlar iddaa falan da yoktu ve internet bu kadar yaygın değildi. bugünden bakınca lüzumsuz işlerle uğraşmışız gibi görünüyor ama çok eğleniyor ve çok iyi vakit geçiriyorduk. çünkü okuldaki o saatler gerçek hayattan koptuğumuz ve kafamızın rahat olduğu sayılı saatlerdi. belki bir gün o oynadığımız oyunların ayrıntılarını da veririm buradan, şimdi pes'i fifa'yı beğenmeyenler acaba o oyunlar hakkında neler düşünürler..

bir zamanlar yazarlık meslekti evladım

2011-02-16T01:28:00.000-08:00

ekşi sözlükte her gün yüzlerce konuda binlerce "entry" yazılıyor. insanlar birbirlerinin yaşlarını, eğitimlerini, sosyo-ekonomik durumlarını vs. bilmeden ve hesaba katmadan karşılıklı argümanlarla birbirlerine giriyorlar her gün. hep tartışıldığı gibi, sanal maskelerin ardına saklanıp birbirlerine ağıza alınmayacak laflar edenlerle de karşılaşıyoruz. ifade özgürlüğü, demokrasi ya da adına her ne denirse isteyen istediğini der elbette. ancak sözlükteki aktivite iyi okunduğunda farklı bir durum karşımıza çıkıyor.

siyasetçi, gazeteci, akademisyen, sanatçı ya da bir şekilde ünlü olmuş, adı duyulmuş herhangi birisi, gündem oluşturmak için ya da kendi özsalaklığı sebebiyle çıkıp ilginç ilginç konuştuğunda sözlükteki tayfa hemen birbirine giriyor. bir uç müslümanları yerden yere vururken, diğer uç ateistlere sallıyor. arada "laikler" ve "akp savunucuları" kavgaları yaşanıyor. bir sözlük yazarı olarak sözlük okumaktan soğuduğumu belirteyim. ancak nokta atışı yapabileceğim konularda (mesela kavram tanımları ya da çevirileri) girip doğru düzgün bir şeyler okuyabiliyorum artık sözlükte. cidden ilginç bir şey öğrenip paylaşan az sayıdaki sözlük yazarıyla nadiren mesajlaşıyoruz. biz de bazen eğlenmek, vakit öldürmek için giriyoruz ama başkalarına küfür etmiyoruz. çok benzerlerini bazı forumlarda yaşamıştım bu hissin ve şimdi sözlük de gereksiz bir çıkmaza doğru sürükleniyor. ben çok geç katıldım yazarlar arasına ancak benim de içinde bulunduğum nesil sözlüğü resmen alt üst etti. eskilerle yeniler arasında çok ciddi bir kuşak farkı olduğu aşikar. sanal bir birliktelik için böyle tespitler yapmak ya da bu tarz ifadeler kullanmak bana da biraz tuhaf gelse de hislerim bunlar. "neyi paylaşamıyorsunuz?" diye yakalarına yapışmak istiyorum bazılarının. siz sözlükte birbirinize "ayar" vermeye çalışırken düzen her gün yeniden üretiliyor. siz klavye başında sinir krizleri geçirirken sizi birbirine düşüren tipler gündelik hayatlarına devam ediyorlar. en hafif ifadeyle "vaktinizden çalıyorlar". ve hala milletvekililer mesela, hala yeni albümler yapıp paralarını kazanıyorlar, hala akademik kariyer(!) yapmaya davem ediyorlar, gazeteden maaşları tıkır tıkır yatıyor..

o yüzden (yazar herhangi bir çözüm önerisi olmadığı için burada bağlamdan kopuyor) yapılabilecek en güzel şey tetris oynamak. hele o uzun çubuk gelmiyor mu, değmeyin keyfimize. eskiden çok güzel versiyonları vardı meretin. hey gidi..

supertet

twintris (amiga)

block out (amiga)

..iyidir

2011-02-14T17:13:00.000-08:00

çalışmak iyidir
zihni açar..

manevi sevgiliden seküler sevgiliye kutlu açılımlar: 14 şubat örneği

2011-02-14T03:46:00.001-08:00

bu yazılara başlık koyma işi de pek keyifli olmaya başladı. neyse efendim bourdieu yine akademik hayatımızda önemli bir yer işgal ededursun, günün en popüler konusu sevgililer günüyle mevlid kandilinin aynı güne denk gelmesi oldu. kandilleri önemseyen insanların bugüne kadar sallamadıkları, ya da sadece sevgilileri olduğunda salladıkları sevgililer gününü mevlid kandili üzerinden okumaya çalışmalarına mı gülelim yoksa doğurulan gereksiz karşıtlığa mı. yani sevgililer günü seküler ya da kapitalist bir icatsa ve siz onu yok sayıyorsanız, şimdi birden "gerçek sevgililer günü" gibi ifadelerle kandil kutluyor olmanız onu tanıdığınız anlamına geliyor. üzgünüm o zaman seneye "yalancı sevgililer günü"nü de kutlamak durumunda kalacaksınız. demem o ki, gerek yok, kandil kutlansın, ne diye sevgililer gününe bulaşıyorsunuz. şimdi her iki güne ayrı ayrı değinelim:

ben sevgililer günü kutlamam, kutlayana saygı duyarım ama her yıl çeşitli günler uydurup da vitrinleri ve kampanyaları ona göre dizayn etmeye de laf ederim. ediyorum: "laf". ettim. daha ileriye gitmeye gerek yok çünkü şu anda bayırdan aşağı yuvarlanmakta olan bir kartopu gibi büyüyerek ilerliyor bu tip gereksiz günlerin hayatımızda tuttuğu yer. bu tip bir tartışmayı uzatmak zaman kaybına yol açacaktır yani.. adamı döverler alimallah.. "nolacak canım bir gül alıversen o gün" diyenlerle, "bir gün yetmez ona bütün günler feda olsun"cuları bir araya getirip usulca ortamdan uzaklaşmak istiyorum.

gelelim kandillere. islam'da bazı önemli gün ve geceler olduğu aşikar, inanan birinin gözüyle bakarak söyleyebilirim ki bu konudaki esas problem bu gün ve gecelerin sekülerleşiyor olması. yani tabi isteyen yine istediği gibi kutlar ama mesela uzun yıllar benim için kandil denen şey eve gelen kandil simitleriyle özdeşleşmişti. sabaha kadar evde hatim indirilse de o eve simit girmedi mi bir şeyler eksik olurdu. sonra baktım, sağda solda, sokakta, vitrinlerde, seri üretilmiş ve önceden paketlenmiş simitler satılır oldu. kalite düştü bi kere ki o konuya hiç girmeyeyim. hiçbir şey yapmasak da simit alır olduk.

yakın bir tarihten beri de kutlu doğum haftasında eşlere gül alma geleneği başladı. bildiğin doğum günü kutluyoruz sanki. e yıllarca karşı çıkıldı doğum gününe, ne değişti şimdi? karşı tez olarak "ama doğumu kutlanan bir peygamber" diyenler çıkacaktır ama bu savunma onun sekülerleştirilmemesi gerektiği konusundaki vurguyu daha da pekiştiren bir ifade olur. böyle bir savunma aklıma bir cuma hutbesinde imamın söylediklerini getirdi. hutbe boyunca "peygamberimiz kendisinden 'efendimiz' diye söz edilmesinden hoşlanmazdı" demiş ancak yine hutbe boyunca o'nun adını efendimiz diye anmıştı. bu günler manevi günlerse eylemler de manevi kalsın ya, sevdiklerimiz, dertlerimiz veya isteklerimiz için dua etmemiz yeterli, gerçekten, göze sokmaya gerek yok.. sms mevzusu da zaten "çocuklar duymasın" dizisine bile malzeme oldu. o konuda söyleyecek bir şey bulamıyorum..

mübarek olsun..

mısır politikası vs. ıspanağın poetikası

2011-02-11T15:12:00.000-08:00

çok kişisel bir mesele gibi görünse de ıspanak önemli bir ayrıntı. üstelik yemekhane gibi yerlerde çıkınca kişisellikten çıkıp gayet de toplumsal bir meseleye dönüşüveriyor. yıllarca sevmedim nedense ve yiyemedim. annem kendini paralardı yedirmek için. bol yoğurtla araya kaynattığımı falan hatırlıyorum hayal meyal. bir keresinde evde yalnız kaldım. yiyecek yalnızca ıspanaklı börek vardı. büyük bir imtihandı doğrusu. o meşhur hissi yaşadım bir an: yıllardır sevmediğim bir şeyin değerini ona mecbur kaldığımda anlayacak olma hissi. böyle tuhaf duygularla böreği yediğimi ancak hayal kırıklığına uğradığımı hatırlıyorum. hiç de öyle mucizevi bir iade-i itibar durumu olmamıştı. aksine günün kalanında ıspanak yemiş olmanın verdiği moral bozukluğuyla durgunlaşmıştım.

ıspanakla bu ilişki(sizliği)min bir ömür süreceğini sanırdım. ancak insan bir yerden sonra yediği şeylerle kavga etmemesi gerektiğini mi farkediyor nedir, şimdi yılların ıspanakçısıymışım gibi tabağıma alıp yiyorum kendilerini. ha yine olmadığında aramam o ayrı ama olduğunda da başka bir şey aramıyor gözüm mutfakta. her şeye rağmen temel reis'in konserveden çıkarıp çiğ çiğ yemesini hiç tasvip etmiyorum. bi de ufak yoğurt falan açmalıymış yanına, çocukluğumuzu katletti! belki de o yüzden sevmiyordum bilmiyorum. bize sofra adabı, el ağız yıkama falan öğretilirken beyimiz orada ıspanak, safinaz ve kabasakal üçgeninde adabı muaşeret kurallarını yerle bir ediyordu. yer miyiz biz öyle/öğle yemeği?

ah tabi ya, mısır'ı unutmak mümkün mü? biliyorum ki gündemden o kadar kolay koparamam kimseyi. zira yıllardır ülkece düşünüyorduk "ne olacak bu mısırın hali?" diye. hepimiz haberdardık mısır'ın olağanüstü halle yönetildiğinden ve istiyorduk ki oradaki insanlar özgürleşsin. ne bileyim ıspanak yiyebilsinler mesela! yıllardır böyle yakından takip ettiğimiz için kendilerini, halk ayaklanınca "işte zamanı geldi" diyerek gururla ufka baktık. o sırada güneş yüzümüze vuruyordu ve içimizden "lan keşke biri şu an fotoğrafımı çekse" dedik. doğru ya, facebooka falan koyardık.. ne zamandır söylemiyor muyduk canım, bu halk bu mübareki bir gün indirir diye. dediğimiz çıktı işte bizden kralı yok. tahrir meydanında havai fişekler atıldı artık normal hayatımıza dönebiliriz. zira kaç gündür, ah pardon kaç yıldır mısır'ın derdiyle dertlenip günlerimizi zehir ettik kendimize. ama bitti, içimiz rahat olsun.. oturduğumuz yerden yaptık o devrimi, düşünsenize bir de ayağa kalksak neler olur?

elde çay devrim yapmak

2011-02-10T11:16:00.000-08:00

günlerdir oturduğumuz yerden mısır'daki hareketliliği takip ediyoruz. teknoloji o kadar gelişti ki tahrir meydanında dövülen insanları elimizde çay canlı canlı takip ettik. "vay canına" dedim mesela ben bir keresinde "adamın birini çok fena dövdüler, el cezire'den gördüm!. evde otururken de muhabirlerin tahrir meydanında kalabalığın arasındaki zor anlarını(!) izledik.

hüsnü mübarek gidecek mi kalacak mı, amerikanın rolü ne olacak, türkiye bir model midir gibi sorular tartışılırken mübarek açıklama yapacak dendi. bu yazı yazıldığı saatlerde henüz açıklama yapmadı mübarek, biz de elimizde çay bekliyoruz. bir ara obama'yı gördük, mısır halkı merak etmesin biz burdayız falan dedi, sağolsun varolsun..

mesela ben bir komplo teorisi yazdım, cia dahil birçok kurum ve kuruluş mübarek'in bu gece istifa etmesini beklediğinden söz edince bütün kanallarda "peki bundan sonra neler olacak?" içerikli tartışmalar yapılmaya başlandı. ya adam gitmezse, nasıl hemen de ikna oldunuz yahu? "bi 30 yıl daha burdayım ulan!" derse napıcaksınız.. tabi bunlar hep teori, elimizde de çay var ha..

neyse, hanıma dedim ki "böyle devrim mi olur ya, biz niye gitmedik o meydanda bulunmadık. evde oturmuş izliyoruz." anadolu üniversitesi'ndeki doktora derslerimizden birinde medyayı tartışırken şöyle bir cümle kurmuş idik/idim; "tamam medya sayesinde hayatımızda çok büyük değişiklikler oldu, her şeyden her an haberdar oluyoruz evet ama, bu hayatımızda neyi değiştiriyor?". hakikaten de mısırdaki devrim neyi değiştiriyor şu anda gündelik yaşamımızda? koca bir hiç! bir sonraki kanaldaki habere geçiyoruz, aa reklam girmiş, o zaman bir diğeri.. sıkıldık kapatalım, çayımız da soğudu zaten..

ayrıca mübarek de pek düşüncesiz adammış, sen 30 yıl demiryumrukla ülkeyi yönet, gel fatmagülün suçu ne dizisiyle aynı gün istifa açıklaması yap. yok biz izlemiyoruz da bizim bi' arkadaş izliyomuş çok müşkül durumda kaldı, devrimleri de pek severdi gariban, kınıyoruz ailecek, arkadaşımız için tabi, bi de çayları tazelerseniz..

memleketimiz mizah cenneti!

2011-02-09T10:18:00.000-08:00

akşam haberlerinde pınar selek'in 3. kez beraat etmesi ve savcının halen davanın sürmesi yönündeki ısrarcılığıyla ilgili haberi izledim. pınar selek olayını hep uzaktan takip ettim, bu konuya bilerek duyarsız kalmadım aslında ama yeteri kadar meraklı davranmadığımı da itiraf etmeliyim. selek'in hikayesini dinlediğimde türkiye'de kendisiyle uğraşılan birçok akademisyen ya da düşünürünkine benzer bir hikaye görüyorum. geçenlerde bir haber kanalında (ki ntv idi sanırım) mısır çarşısı patlamasından sorumlu olduğu iddiasıyla suçlandığı dönemlerde kürt sorunu üzerine bir çalışma yapmakta olduğu söylendi. suçlamanın bu tehlikeli(!) çalışmaya istinaden yöneltildiği üzerine bazı argümanlar var ki bu da hiç yabancı bir durum değil (ismail beşikçi'yle tanıştığımızda da benzer şeylerin farklı kelimelerle dile getirildiğine şahit olmuştum).

haberleri izlerken diğer kanallara da bakma ihtiyacı hissettik vs cnn türk'te helen rose ebaugh isminde bir sosyologla karşılaştık. kendisinin gülen hareketi isimli bir kitabı çıkmış. 11 eylülden sonra bu harekete ilgisi artmış, öğrencileriyle birlikte bu konuda birçok mülakat yapmış vs. kitap doğan kitap tarafından basılmış, zaman gazetesinde övülmüş, cnn türk'te de konuk edilmiş. bir garip birliktelik olduğu kesin ama yukarıda pınar selek'ten söz ederken kürt sorununa değinmediğim gibi, burada da cemaat olgusuna değinmeyeceğim. asıl konu tüm bunları izlerken zihnimde yankılanan "türkiye'de akademisyen olmak" cümlesiydi.

burada tehlikeli(!) bir konunun çalışılması veya dile getirilmesiyle ilgili çok sayıda başlık bir çırpıda listelenebilir; kürt sorunu, cemaatler, tarikatler vs. bu konularla ilgili bir şey yapmak istediğinizde "acaba hangisinin yandaşı?" soruları refleksif olarak akıllara geliyor türkiye'de. "aman çalışma çok tehlikeli yakarsın kendini"
"kolay mı öyle cemaate sızmak(!)?"
"açmazlar ki sırlarını sana"
"dağa kaldırırlar vallahi"
biraz karikatürize etmiş oldum ama eşim kürt kimliği çalışmak istediğini söylediğinde benzer tepkileri almıştı. (ben de din ve kültür ilişkisi üzerine bir şeyler çalışmak istediğimde "dinle kültürü birbirine karıştırıyosun" gibi bir eleştiri almıştım zamanında, çok ayrılarmış gibi). uyaranlar kimi zaman iyi niyetle "canınızı yakmasınlar sonra" gibi bir çekinceyle uyarıyor, iyi niyeti takdir ediyorum kimi zaman. ama tüm bu önemli konuların beşiği olan coğrafyada yaşamamıza rağmen bu konulara girmemiz dolaylı yollardan da olsa engellenirken amerika'dan bir profesörün konuyla ilgili yaptığı çalışmayı yerli bir kanalda ballandıra ballandıra anlatması bana çok dokunuyor. bakın yine aynı şeyi söylüyorum, "bu sosyolog 'gülen hareketi'nin yandaşı mıymış?" gibi suni bir soruyla hiç mi hiç ilgilenmiyorum. ebaugh'la ilgili ilk tespitler yine yandaşlık karşıtlık üzerinden yapılacak adım gibi eminim, hatta yapılmaya başlanmış bile. kimsenin aklına gelmeyecek "ulan bu kadın amerika'dan kalkmış gelmiş burda cemaatle görüşmeler yapmış, bizden niye kimse yapmıyor?" diye. bu soru sorulsa bile gerçek sebepleri pek bilinmeyecek, pınar selek hiç akıllarına gelmeyecek mesela. biz her fırsatta dile getirmezsek bilinmemeye de devam edecek..

asistanlar sarmış dört bir yanımı

2011-02-09T05:34:00.000-08:00

her köşede bir asistan aslında kendi sorumluluğunda olmayan işlerle uğraşıyor şu anda. fonda "comfortably numb" çalıyor odada. etrafımızdaki rockerlar çoğaldıkça yarınlara daha umutla bakıyoruz..

bir süredir düzenli şekilde akşam haberlerini izliyoruz evde. normalde adetim haberleri internetten takip etmek ve ilgilenmediğim haberlerden böylece yırtmaktı. ancak bir süredir televizyona yeniden alışmış olmanın verdiği bir gürültü arayışım oluyor. bugünlerde buna karşı koyma çabaları içerisindeyim ve başarabilirim diye umuyorum. zira televizyonda hakikaten -özel ilgi duymuyorsanız- hiçbir şeyi baştan sona izleyemiyorsunuz. en azından ben izleyemiyorum. izlesem de devamını merak etmiyorum vs.vs.vs. hep zap hep zap..

her neyse, haberlerde mobese kameralarından alınan kaza görüntüleriyle süre doldurma alışkanlığı aldı başını gidiyor.
"mucize kurtuluş"
"kafa kafaya girdiler"
"ehliyeti nerden aldın"
minvalinde haberler izleyerek akşam yemeği yemek hiç de keyifli değil tabi. o kısımları izlemeyip günlük siyasi gelişmeleri izlesek daha beter.
"asker kağıttan kaplanmış"
"ben de askere laf ettim ama başkasını kastetmiştim"
"her tarafın anayasa hukukçusu olsa nolur?"
"asker eleştirilecekse ben yaparım!"
noluyor arkadaşım? aile huzurumuz bozuldu yahu!

televizyon sadece spor müsabakaları için izlenmeli bence. zaten film dizi keyfi falan yapamıyorsunuz reklamlar yüzünden. spor müsabakalarını izledikten hemen sonra kapatırsanız sizden güzeli yok. yorumlar da çekilir cinsten değil çünkü. sermayenin şekillendirdiği yapıdaki küçük skorları tartışsan nolur tartışmasan nolur. ama yine de tabi ki yer siyah gök beyaz o ayrı..

bi' daha geldim..

2011-02-08T04:13:00.000-08:00

uzun zaman sonra ilk yazımı yeni üniversitelerle ilgili yazayım ağır bir giriş olsun..

kendi çalıştığım yerdeki durumdan vazife çıkarıp, eşin dostun verdiği bilgileri de bir araya getirerek bazı problemlere değinmek gerekiyor. çünkü yeni üniversitelerde çok ciddi yapılanma sorunları yaşanıyor.
her şeyi bir an önce yapmak ve eldeki elemanı okula çivilemek gibi kaygılar yüzünden bu yapılanma ciddi şekilde problemli ilerliyor. uzaktaki okullarında yüksek lisans ve doktora yapmaya çalışan araştırma görevlilerine izin konusunda problem çıkarılması bunun başında geliyor (bu sorun sadece yeni üniversitelerde yaşanmıyor biliyorum ama yenilerde durum daha vahim). yapmakta olduğunuz çalışmaları bırakıp kendinizi sabah 8 akşam 5 mesaisine alıştırmanızı, kimi okullarda takım elbise giymenizi, sırf sosyal faaliyet olsun diye aslında ilginiz olmayan işlerle uğraşmanızı, kulüp kurmanızı vs. istiyor "üst"leriniz.
henüz akademik kadro yeterli sayıya ulaşmadan ve fiziki imkanlar (bina, sınıf, oda, bilgisayar, yurt vs.) tamamlanmadan öğrenci alınması da ayrı bir sorun. yani daha 3 yrd.doç. 3 asistan olan bölüme bir anda 50 gündüz 50 gece öğrencisi almak orada çalışmaya çalışan akademisyenlere ciddi haksızlıktır. çünkü sistem oturana kadar uzun zaman geçiyor ve bu da öğrencilerin ve akademisyenlerin bu süre boyunca dişe dokunur bir şey yapamaması anlamına geliyor.
sırf "yapalım da sonra düzeltiriz" mantığıyla yapılan yolların ve binaların çatılarının çökmesi, hızlı bitsin derken inşaatta yapılan biçimsel hatalar (koca fakültede dışarıya penceresi olmayan odalar olması gibi) çalışanlar için motivasyon düşürücü oluyor. tezini, dersini veya yeterlilik sınavını düşünmek isteyen bir asistanın idarecilerle samimiyet sorunu yaşaması da bir problem. yani hastalandığında raporuna inanılmayan, ders kaydı için okulunun bulunduğu ile gitmek istediğinde "suistimal eder" düşüncesiyle izinlerine kota koyulan, okula giriş çıkış saatinin takip edildiğini gören asistanın verimli çalışmasını lütfen kimse beklemesin. hele hele 8 kişilik, dışarıya penceresi olmayan, havalandırması olmayan, interneti "limitli", öğrenci olmadığında kantin kapandığı için okulda yiyecek bir şey bulamayan bir asistandan hiç beklemesin. bu bahsi geçen odalarda, yazın sıcaklığın 40 derecenin üstüne çıktığı, yan taraftaki tuvaletin baktığı yere bakan pencereden "acaba çatıdaki havalandırma deliği açılır mı" diye bakıldığı vakidir. ayrıca tahmin edilebileceği üzere 8 kişinin bulunduğu odada, odanın sakinleri sessiz kalsa da birinin misafiri olduğunda bu herkesi etkilemekte. hal böyleyken "batıda doçentlerin aldığı maaşı alıyosunuz" açıklamaları asistanları daha çok idarecilerden soğutuyor. zira o parayı üniversite kendi cebinden değil devletin imkanlarından veriyor. Bazı imkanları ise herkes değil sadece bir kısım "üst düzey yönetici" kullanıyorsa benim doçent maaşı almam pek de bir şey ifade etmez. görüyorum, biz bir vantilatörün insafına kalmışken makam odalarının dışında çalışmakta olan klimalar görüyorum. eğer adalet buysa ben o adalete de inanmıyorum. tabiki de derdim klimalı bi oda sahibi olmak değil, yalnızca bazı durumların görmezden gelinmesinden rahatsızlık duyuyorum/duyuyoruz.
nasıl üniversite açmış olmak için üniversite açmak hükümetin yaptığı büyük bir hataysa, sırf "bilmemkaçbin öğrencimiz var" demek için bölüm açıp öğrenci almak da büyük bir hatadır. zira yurt yapmadan öğrenci alınırsa (yaşadığımız örneklerde de olduğu gibi) aileleri üniversiteyi kazanan çocuklarını ortada bırakmamak için kayıt yaptırdıktan sonra memleketlerine geri götürür. o öğrenci ders kaçırır, belki okulu dondurur vs.
demem o ki acele etmeyin ağalar (evet ağalar). sizin için yakın mesafedeki lojmandan arabayla okula gelip gitmek sorun olmayabilir, akademik yayın vs. de çok umrunuzda olmayabilir. ama bu işlere yeni giren bir asistan için ve okula yeni başlayan bir öğrenci için bunlar önemli ayrıntılar. sıcaklık, sessizlik, uyum, motivasyon, çalışma isteği, ortam vb. bunlar önemli şeyler..

ankara

2009-06-24T15:54:00.001-07:00

bu şehir hiç değişmiyor gibi, eve yürüdüğüm sokak vs.
ayrıca iki aylık boşluğun bana yaradığını pek söyleyemeyiz. ulema da bu hususta ihtilafta. otoriterler şaşkın. mehmet topuz'dansa hiç sözetmiyorum.

son durakta inmek için duracak düğmesine basmak

2009-05-11T13:21:00.000-07:00

"yıkılmış bi binayı restore edemezsin, yeniden inşa etmen gerekir, tabi yerine başka bi bina yapılmamışsa"
görüldüğü üzre bu blogun laf ebesi benim. nasıl da patlatıyorum üstüste derin lafları! hay aklımla bin yaşayayım. zaten siyasi ve ekonomik ibrelerin hepsi bizi gösteriyor, seçmen de arkamda! sırtım yere gelmez artık. çünkü bu ülkede bi günde gündem falan değişmiyor nasıl olsa. bu devran böyle gider. ne âlâ!

istanbul'daymışım

2009-04-29T04:15:00.000-07:00

şu son bir iki aya bakınca anlıyorum ki ben aslında istanbul'daymışım. tam da alışmışken buradan ayrılma ihtimalinin varlığı ilginç bir duygu yaratıyor. duygu yaratmak ne demek bilmiyorum öyle geldiği gibi kullandım. dün akşam ali ayçil'le beraberdik, aykut abi ve ben. uzun uzun konuştuk, uzun uzun konuştu. heralde liseden beri bu tarz bir sohbet etmemiştim. gündemi edebiyatçı halleriyle yorumlayan insanlar ne kadar geride kalmış meğer. oysa olması gereken belki de bu sadelik, bilemiyorum.

bir yandan da gün doğuyor, bakıyorsun ki şehrin göbeğinde çatışma olmuş, başka bi yanda mayın patlamış, canlı bomba varmış, genel kurmay başkanı cephanelikle mühimmat arasındaki farkı anlatmış. ne âlâ. ne çok şey öğreniyoruz gelen yeni günle..

mikrodan makroya vatan sevgisi

2009-04-27T15:23:00.000-07:00

bizim mahallede oturan ve emin marketten alışveriş yapanlar birbirlerini sokakta görünce tanıyabilirler. yo yo ellerindeki poşetlerden dolayı değil. market çıkışına koyulan ufo ısıtıcı yüzünden. eğer kasadan para üstünü ve poşetleri alıp etkileyici bir çıkışla kendinizi dışarıya atmaya kalkarsanız sol yanağınızda ızgara izi kalması muhtemel. böylelikle bütün emin market müşterileri damgalanmış oluyor. böyle bi cemiyetçilik falan aslında, fena değil.

bu işin mikrosuydu, makroya geçelim. hangi tv patronu çalışanının vurulma anını ballandıra ballandıra yayınlar? tabi ki de günümüzde yaşayan bir tv patronu. gözümüz döndü, sınırı çoktan aştık. bi dönem çalıştığım proje için arşiv tararken gazetelerin kazalardan sonra çekilen fotoğrafları olduğu gibi sayfalarına koyduklarına şahit olmuştum. sansürsüz, mozaiksiz, kan revan.. ne farkı kaldı, bu kadar yılda bu kadar mı mesafe katettik? neyse..

nefes kesen fotoğraflarınız için tıklayanınız bol olsun..

geldim geldim

2009-04-26T17:33:00.000-07:00

ama niye?
çünkü ben artık gündemi değerlendirebilen birisi oldum. yani zaten değerlendiriyordum da öyle üç beş kişi laflarız fena mı olur dedim, fena olmaz bence. olur olmaz yazarım artık ben buraya, vatan kurtarırım, adam yargılarım, ona buna sataşırım, ter atarız biraz iyi olur. hadi bakalım..